خیلی خوابم میاد. حس می کنم کم آوردم. به زور خودم رو میکشم. اما همه اینها به شیرینی موقع افطار میارزه. راستش من با این وضعیت و سابقه بیماری سرطان و شیمی درمانی خیلی راحت میتونم بدون عذاب وجدان روزه نگیرم. اما میگیرم.

به شیرینی لحظه افطارش میارزه. اصلا لذت نون و پنیر دم افطار رو هیچ غذایی نداره.

نگاه که میکنم تو دنیا لذت خالص نداریم. صرفا برآورده شدن نیاز است. لیکن میشه با مدیریت نیاز به قلبها شادی پیروزی بخشید. مثل حس شادی کوهنورد بالای قله. حس شادی قهرمان موقع دریافت مدال. همه آدمها کوهنورد یا ورزشکار نمیشن. اما به این حس نیاز دارند وگرنه افسرده میشن.

از نظر من روزه و حجاب مدیریت نیازهای اصلی است تا شادی مورد نیاز ما رو تامین کنه. غیر از این است؟

💐ای خوش آن یاری که در عین صفا

گاه منعم می کند گاهی عطا💐