دیشب خیلی خسته بودم کنار یکی از پنلهای پکیج دراز کشیدم و خوابم برد. با سر وصدایی بیدار شدم.

به تو ربطی نداره من روزه می گیرم یا نه. تو جای خدا حرف نزن. خدا چه قدر شکر خور داره.........

چشمام و بستم و تو دلم گفتم: کاش یه سری از طرف خدا حرف نزنند. هر کسی مسئول خودش است. امر به معروفی که سبب جری شدن طرف بشه، انجام نشه بهتر است به خصوص در مورد نماز و روزه که رابطه شخص با خداش هست و مصادیق اجتماعی نداره و در مواردی که مصادیق اجتماعی داره اسم قانون و حقوق شهروندی اصطلاحات بهتری است اسم خدا، پیغمبر و اسلام رو کمتر بیاریم خیلی بهتره یاد یکی از شعرهام افتادم که سالها پیش سرودم در این شعر عشق میان زن و مرد را عشق عیان و عشق انسان نسبت به معبودش را عشق نهان عنوان کردم. نوشتم: اهریمن ضایع کردن این دو عشق را که موتور محرکه انسان به سمت کمال است در دستور کار دارد. از اون شعر بلند چند بیتی را به خاطر دارم:

💐کار تو ای یار بسی بدتر است

مکر تو از مکر من افزونتر است

عشق نهان بهر تو در کار شد

دین خدا سکه ی بازار شد

تو ز خدا گفته ای یار رفت

از دل مردم غم دلدار رفت

کو غمی که سنگ گهر می کند

آهی که در قلب شرر می کند

آه یکی های شد و محو شد

اینهمه با سعی شما سهو شد

عشق یکی راز بود اندر جهان

نغمه میان که و این کهکشان

عشق که جهانی بود از استوار

خانه ی لرزان تو یافت زان قرار

..............💐