تحریم رسانه
سنجاقک جونم را دوست دارم مثل پرهای سنجاقک نرم و لطیف فکر میکنه و زیبا می نویسد. اما من.
من دیگر رسانه را تحریم کردم همه رسانه ها. رسانه ها محله ی ما را به آتش کشیدند. من عزادار خونهای همه ی ایرانیانی هستم که کشته شدند. نمیدانم که بودند معترض بودند، سرباز بودند، نیروی انتظامی بودند، سگ باز بودند، نماز خون بودند، یا نبودند هر که بودند، ایرانی بودند.
ما ایرانیان قبل از اینکه قوم و قبیله شویم، قبل از اینکه مسلمان شویم حتی قبل از اینکه زرتشتی شویم........ ایرانی بودیم.
رسانه ها تحریکمان کردند از مشکل ما سو استفاده کردند و ما را به جان هم انداختند. دلارمان پایین نیامد هیچ. عزیزان ما را در خاک کردند.
رسانه ها هر دو طرف خیلی دروغ گفتند. اما رسانه های این ور آب دستشان زود رو می شود چون سیستماتیک دروغ نمی گویند. نه اینکه خوب باشند، نابلدند.
مثل هواپیمای اوکراینی.
اما دروغ رسانه های اون ور آب را تا بفهمی عمرت تموم شد. دو تاش رو بگم که نمردم و فهمیدم.
- مارمولک سیانور دارد.
- چینی ها در رستورانهایشان مغز میمون زنده میخورند در حالی که کلیپی که دیدم دو زن و یک مرد سفید پوست در حال خوردن مغز میمون زنده بودند. یادمه با دیدن این کلیپ اونقدر حالم بد شد که دو تا لیوان دم نوش گل گاو زبون خوردم تا تپش قلبم رو آروم کنم.
من رسانه رو تحریم کردم حتی وبلاگ خودم رو. شاید دیگر ننویسم.
منم زرین کوه عاشق زمین همان که همه عشق او فریاد شد و همه فریادش کتابی با عنوان "جادوی زمین". حال منجی زمین را فریاد می کند.