راز زیبایی گل

قدیم می گفتیم شهید شده حالا می گیم جاویدان شده.

چهل و هفت سال پیش شاه مملکت رو بیرون کردیم و مسیر یه روحانی رو گلباران دیو چو بیرون رود خوندیم در حالیکه دیو درون خودمون شنگول و بیدار بود. فرشته در آید خوندیم. اما هیچ به فرشته خو شدن خودمون فکر نکردیم.

باز اون روحانی به اسم خدا و پیغمبر اومد و یه نورانیت و متانتی در سیمایش بود.

اما حالا باز دیو درونمون نعره می کشه خلق خودمون و دیگران رو تنگ میاریم اما فرشته ای دور و برمون نیست که بیاریمش یه ذره بوی گند خودمون رو فراموش کنیم. پناه بردیم به خارج از کشور دنبال یه زرد موی بوزینه صفت که طبل رسوایی اش گوش جهان رو کر کرده.

خودم که از فضای مجازی چه این وری چه اونوری دورم از همشون بدم میاد. اما دیروز تو مترو چشمم به گوشی یه خانمی افتاد. یه کلیپ رو دیدم به این مضمون که:

مردم ایران چشم امیدشون به ترامپ است و ترامپ چشم امیدش به عیسی مسیح.

دلم می خواست سرم رو محکم به شیشه مترو بکوبم. آخه حماقت تا کجا.

بابا یه مناجاتی کن با خالق هستی یه چله ای بگیر یه زهدی یه تقوایی یه ذکری تا دورنت با صفا بشه.

💐من نیم ابلیس دانم کیست او

کی جدا از ماست با ما زیست او

هم ملک هم جنت و رضوان منم

هم جهنم، نار و هم شیطان منم💐